‘Dayı’ bizim babamızın hikayesi!

featured
Paylaş

Bu Yazıyı Paylaş

veya linki kopyala

Bir kabadayının öyküsünün aşkla harmanlanıp anlatıldığı ‘Dayı’ sineması vizyona girdi. Sinemanın başrolü Ufuk Bayraktar, birinci defa senaristlik ve direktörlük tecrübesi yaşayan ağabeyi Uğur Bayraktar’ın kamerasının karşısına tereddütsüz geçtiğini söyledi. Sinemaya çok güvenen Bayraktar kardeşler anlattı…

Dayı’nın çıkış öyküsü anlatır mısınız? Abi-kardeş bu projede nasıl buluştu?

Uğur Bayraktar: Ufuk, rol konusunda seçici davranıyordu fakat benim bu projenin gerisinde olmam ve daha sonra gün geçtikçe işin muhakkak bir düzeye gelmesi onun da inancını artırdı. Bir de manevi bir durumumuz var, bu babamızın da kıssası.

Ufuk Bayraktar: Babamızdan, aile büyüklerimizden, 1970’ler ve 80’lerdeki kabadayılık periyodu konusunda çok şey biliyorduk. Kabadayının özünde, adalet ve merhamet duygusu barındırdığını biliyorduk ve büyüklerimizde daima gördüğümüz bir şeydi.

Babanız kabadayı mıydı?

Uğur Bayraktar: Babam, ağır dayı, hürmet duyulan, konutta doruğuna çıkıp oyunlar oynadığımız ancak dışarıda herkesin önünü iliklediği bir adam. Bizim sülalede açıkçası bir tek babam değil, babama emsal en az 20 tane sayabileceğim insan var. Karadeniz insanında bu çok var.

HOCAM DEDİM ELİNİ ÖPTÜM

◊ Bu sinemada ne bulacak izleyenler? Z neslinden umutlu musunuz?

Ufuk Bayraktar: Yazgımızın peşinden gidip, onu oluşturmak için çaba etmeliyiz. İnsan, merhamet, vicdan gözüyle, pak kalple bakarsa, hayat kesinlikle onu olduğu yerden bir üst basamağa yürüyen merdiven üzere taşıyacaktır. Bu sinemadaki karakterimiz de yanlışsız inandığı şeyi yapan ve merhameti çok yüksek bir karakter. Hayatının etrafında oluşan köşe taşlarının, onu gideceği yolda tepeye hakikat taşıdığını izliyoruz.

Uğur Bayraktar: Senaryoyu yazarken, bunu herkesin izleyebileceğini düşünerek, mümkün olduğunca her sahnede berbat örnek olmamak ismine birtakım sahnelere çok dikkat etmeye çalıştım. Kabadayılık alemini anlatırken, orada kimi doneler kullanmak gerekiyor ancak bunları bile aslında en hakikat sonuca vardırmaya çaba ettim. Tek umudum, seyirci bunu izlediğinde insanlara özlediği o samimiyeti, duyguyu ve uygunluğu yakalatmak.

Direktörlük ve senaristlik deneyimi olmayan ağabeyinize nasıl güvendiniz?

Ufuk Bayraktar: Çok azimli abim. Benim matematik bilen halim. Ben ondaki o şevki gördüm. Onun çekebileceğini külliyen biliyorum, ona sorduğum sorulara üç gömlek üstünde yanıt veriyor. İzleyene kadar ben, sette o abi-kardeş ilgisini çok kıramadım. Millet “hoca” diyor, ben diyemiyorum “abi” diyorum. “Herkesin içinde kusura bakma hoca diyemem, sen birinci işini yapıyorsun” demiştim. Ancak sineması izledikten sonra “hocam” dedim ve elini öptüm.

Aslında besin mühendisisiniz fakat sinema dalında birinci sinemanızı kardeşinize çektiniz. Nasıl bir his?

Uğur Bayraktar: Yurt dışında çalışıyordum. Ailevi nedenlerden ötürü Türkiye’ye geldim. Bir üretimci arkadaşla konuşurken “abi ya, senin kafan çalışıyor, menajerlerle neden uğraştırıyorsun bizi! Ufuk abinin menajeri sen olsana” dedi. Menajeri olmamla başladı. Ufuk’a gelen senaryoları okuya okuya farkında olmadan hislerden da beslenmişim. Sonra Serkan Öztürk’le yazmaya başladık. 3-4 yıl süren bir seyahat. Buraya geldik, bundan sonrasını da seyirci belirleyecek artık. Eleştirmenlerden duyduğumuz kadarıyla hoş dönüşler alıyoruz.

PİŞMAN OLMAYA VAKTİM YOK

◊ Asi ve doğuşçu biri olarak biliniyorsunuz…

Ufuk Bayraktar: Tipimle alakalı galiba. Hiçbir vakit makûs olmadım. Fakat uygun şeyler de yapmışımdır, makûs şeye de sebep olmuşumdur ancak pişman olmaya vaktim yok. Hayat önümüzde akıyor. Saniyenin onda birinde bile hücrelerimizde gerçekleşiyor. Buna olgunlaşmak da diyebiliriz. Eksiklerim vardır hayata karşı, bunları yaşadıkça göreceğim. Lakin değiştim, ben bu oldum diyemem, yaşadığım surece değişimim ve olgunlaşmam devam edecek.

Uğur Bayraktar: Ufuk dizginlenecek bir adam değil, piyasada yanlış algılanıyor. Oynadığı rollerden ve aileden kalan yerimizin Cihangir’de olmasından ötürü çok husus oluyor. Gazetecilerin birden fazla da Cihangir’de…Hayatında her erkek en az beş sefer tartışmıştır. İsmin çıkacağına canın çıksın derler ya, yani şahsen bir-iki adedinde ben şahit oldum. Lakin biz babamızdan nasıl gördük biliyor musunuz? Haklı olduğumuzu anlatamadan dayak yerdik, zira arbede ettik diye. Babam, “haklıyım diye arbede etmeyeceksin, hengame dünyanın en makus şeyi” kaygısı. Namusun, ekmeğin için kapına gelirse amenna, kaçacak yerin yoksa, tamam.

“UFUK OLMASAYDI BEN BU SİNEMASI BAŞARAMAZDIM”

◊ Birbirinizi iki-üç sözle anlatın desem?

Ufuk Bayraktar: Sahiplenici, gözetici, düzgün bir aile babası, artık âlâ bir direktör de oldu.

Uğur Bayraktar: Asabi, hisleriyle yaşayan biri, merhametli ve çok düzgün bir oyuncu. Zati bu işte Ufuk olmasaydı, benim işim bu kadar kolaylaşmazdı. Çerçevesindeki oyuncuların muvaffakiyetleri, bakış açıları, bana kendini teslim etmesi, ister istemez setteki hakimiyetimi çok kolaylaştırdı. Güç verdi bana, o olmasa bu muvaffakiyet olmazdı.

Ufuk Bayraktar: Tahminen okyanusta bir damladır onun söylediği lakin hakimiyeti güçlü olduğu için aslında setin ikinci gününden sonra herkes abimin ne istediğini, nasıl çaba ettiğini görünce, herkes kendini bıraktı. Birinci setine çıkmış bir direktörün nasıl bir sinema çektiğini seyirci görecek. Herkesi sinemaya bekliyoruz, sinemalar inançlıdır.

 

 

 

 

0
mutlu
Mutlu
0
_zg_n
Üzgün
0
sinirli
Sinirli
0
_a_rm_
Şaşırmış
0
vir_sl_
Virüslü
‘Dayı’ bizim babamızın hikayesi!

Tamamen Ücretsiz Olarak Bültenimize Abone Olabilirsin

Yeni haberlerden ilk haberdar olmak için fırsatı kaçırma ve ücretsiz e-posta aboneliğini hemen başlat.

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

Giriş Yap

Reklam
Uygulamayı Yükle

Haberleri daha kolay takip etmek için uygulamayı indirin.

Giriş Yap

Haberonya ayrıcalıklarından yararlanmak için hemen giriş yapın veya hesap oluşturun, üstelik tamamen ücretsiz!

Bizi Takip Edin